Filmjaar 2025 én 2026 in vogelvlucht - Leander den Boer
Door Leander den Boer op 28 december 2025
Het einde van het jaar is weer in zicht en daarmee is het tijd voor terug- en vooruitblikken. Welke films uit 2025 waren de absolute hoogtepunten, dieptepunten, verrassingen en teleurstellingen? En wat kunnen we verwachten van volgend jaar? Ik neem je mee!
Hoogtepunten en verrassingen
Zoals gebruikelijk stromen er in het begin van het jaar altijd nog wat filmreleases uit het jaar daarvoor met enige vertraging onze bioscopen binnen. Daar zaten weer enkele pareltjes tussen die ook tijdens de Oscaruitreiking niet onopgemerkt zijn gebleven. Zo vormde de documentaire No Other Land een indrukwekkende en boosmakende weergave van onderdrukking in de bezette Palestijnse gebieden. In de tragikomedie A Real Pain [8] liet acteur Jesse Eisenberg zien ook een uitstekend regisseur te zijn, geholpen door een wervelende rol van Kieran Culkin. En waar The Brutalist [8,5] onmiskenbaar een van dé cinematische monumenten van dit jaar was met zijn epische proporties, wist het Braziliaanse familiedrama I'm Still Here juist te raken door de stille momenten en het fenomenale acteerwerk van Fernanda Torres.
In het voorjaar verraste Sinners [8,5]. Het passieproject van visionair regisseur Ryan Coogler was een schitterend, vermakelijk en origineel verhaal over de kracht van muziek - een van de absolute hoogtepunten van dit filmjaar. En ook Black Bag, een verrassend spionagedrama van Steven Soderbergh dat helaas bij velen onder de radar vloog, was een van de meer vermakelijke films van het jaar. Tegelijkertijd zaten er ook tussen de remakes, sequels en reboots een paar welkome verrassingen. Zo wist het slimme 28 Years Later [7,5] voldoende te prikkelen om uit te kijken naar een vervolg, dat al in januari in de bioscoop verschijnt, bezorgde James Gunn zijn werkgever DC Studios een frisse doorstart met Superman [7], en bleek Liam Neeson een waardige opvolger van de onvervangbare Leslie Nielsen in The Naked Gun.
‘Een modern meesterwerk van de magistrale Paul Thomas Anderson met glansrollen van Leonardo DiCaprio, Sean Penn en Benicio Del Toro.’
Later in het jaar stroomden andere parels vanuit filmfestivals in de rest van de wereld door naar onze filmtheaters. De gerenommeerde filmmaker Jafar Panahi legde in het aangrijpende It Was Just An Accident [9] de restricties van het Iraanse regime en de diepgewortelde corruptie openlijk bloot en toonde op hartverscheurende wijze welke impact repressie op een samenleving heeft. Later werd hij als gevolg van zijn filmwerk veroordeeld tot een jaar cel. De Noorse regisseur Joachim Trier gaf op meesterlijke wijze een vervolg aan zijn succesvolle Worst Person in the World met zijn nieuwe ontroerende drama Sentimental Value [9]. De grappigste film dit jaar was bij uitstek het scherpe en slimme Splitsville [8].
Verder waren er nog mooie films als Bugonia [8], die net als Lanthimos' eerdere films wist uit te dagen en te ontregelen, en het poëtische en schitterend gefilmde Train Dreams. Maar het absolute hoogtepunt van filmjaar 2025 was One Battle After Another [10], een modern meesterwerk van de magistrale Paul Thomas Anderson met glansrollen van Leonardo DiCaprio, Sean Penn en Benicio Del Toro.
Dieptepunten en teleurstellingen
Helaas zaten er tussen de parels en verrassingen van dit jaar ook enkele tegenvallers. Zo stelden sommige gerenommeerde regisseurs helaas teleur met nieuwe toevoegingen aan hun oeuvres. Denk aan Eddington [4] van Ari Aster, Jay Kelly van Noah Baumbach, A House of Dynamite van Kathryn Bigelow, of After The Hunt van Luca Guadagnino. Ook Benny Safdie, bekend als één van de Safdie Brothers, imponeerde met zijn eerste solofilm The Smashing Machine [6] niet. Het ambitieuze sportdrama was weliswaar een mooi vehikel voor Dwayne "The Rock" Johnson om te laten zien dat hij wel degelijk kan acteren, maar miste structuur en emotionele impact.
Enkele blockbusters bleken ook afknappers te zijn. Bij A Minecraft Movie [3] was dat niet heel verrassend. De kaskraker blijft me als collectieve filmervaring zeker bij, maar was vooral een vermoeiende en oppervlakkige exercitie. Na de succesvolle eerste Wicked-film, was het vervolg Wicked: For Good [4] wonderbaarlijk genoeg een vreemd rommeltje; een film die tegelijkertijd te lang én gehaast voelde. En ook The Fantastic 4: First Steps overtuigde helaas, ondanks de coole retro-look en feel, niet.
Twee persoonlijke teleurstellingen, die wellicht te maken hebben met te hoge verwachtingen, waren er tot slot ook nog. Na Past Lives, een van mijn absolute favorieten van de afgelopen jaren, wist Celine Songs nieuwe film The Materialists [5,5] mij niet te overdonderen. Met een nogal matig script vol slechte dialogen verviel Song vaker wel dan niet in de kitsch van de romcom. En vijf jaar nadat de Zuid-Koreaanse regisseur Bong Joon-Ho furore maakte met Parasite, was ook zijn nieuwe film Mickey 17 [5] geen daverende opvolger met zijn te chaotische en stampvolle scenario.
Wat kunnen we in 2026 verwachten?
Op het oog staat ons een schitterend en overvol filmjaar te wachten. Enkele restanten van het vorige filmjaar druppelen in januari en februari nog door naar ons land, en zullen zeker niet onopgemerkt blijven tijdens de Oscaruitreiking. Neem Hamnet, de nieuwe film van Chloé Zhao, het Braziliaanse The Secret Agent, Marty Supreme met Timothée Chalamet of No Other Choice, de nieuwste film van Zuid-Koreaanse regisseur Park Chan-Wook.
‘Een combinatie die in het verleden nooit heeft teleurgesteld.’
Ook grote blockbusters zullen in 2026 weer in overvloed in onze bioscopen te zien zijn. Denk aan Avengers: Doomsday, The Hunger Games: Sunrise on the Reaping, Supergirl, Narnia: The Magician's Nephew en The Mandalorian and Grogu. Ook grote nieuwe films van succesvolle regisseurs Denis Villeneuve en Christopher Nolan komen naar het witte doek in de vorm van respectievelijk Dune: Part Three en The Odyssey. Steven Spielberg komt met zijn langverwachte nieuwe ufo-film Disclosure Day, een combinatie die in het verleden nooit heeft teleurgesteld, Ryan Gosling schittert in sciencefictionfilm Project Hail Mary en studio Pixar zal proberen met Hoppers het tij van recente flops te keren.
En dan staan nog meer kleinschalige films van (internationale) topregisseurs op de planning, zoals Mother Mary, geregisseerd door David Lowery, (The Green Knight), Pedro Almodóvars nieuwste film Bitter Christmas en Digger, het nieuwe werk van Alejandro G. Iñárritu met Tom Cruise in de hoofdrol. Ridley Scott, die in moordend tempo de ene naar de andere productie onder zijn regie neemt, brengt het post-apocalyptische The Dog Stars naar het witte doek, en Robert Eggers (Nosferatu) doet dat met Werwulf, een horrorfilm over weerwolven die zich afspeelt in het 13e-eeuwse Engeland. Tot slot krijgen we twee verrassende vervolgfilms te zien. Zo keert Brad Pitt terug als het karakter Cliff Booth (Once Upon a Time in Hollywood) in The Adventures of Cliff Booth, ditmaal niet geregisseerd door Quentin Tarantino maar door de ijzige perfectionist David Fincher en wordt diens film The Social Network opgevolgd door The Social Reckoning, met Jeremy Strong die de rol van Mark Zuckerberg speelt. Kortom, genoeg te zien in 2026. Het belooft een mooi filmjaar te worden!