Het best verkochte spel ooit. Een cultureel fenomeen. Niemand die ervan opkijkt dat ook Minecraft er ooit aan moest geloven: een verfilming in Hollywood. Geld moet immers rollen. Maar weet A Minecraft Movie meer te zijn dan een gemakkelijke geldgrijper?
A Minecraft Movie is door Leander den Boer op 2 april 2025 beoordeeld met een 3 / 10.
Het is eigenlijk bijna een wonder dat Minecraft nú pas een film op zijn naam mag schrijven. Het spel is razend populair bij een breed publiek, blijft goed verkopen en kent tot op de dag van vandaag honderden miljoenen actieve spelers. Het idee om Minecraft te verfilmen begon al snel te broeien in het hoofd van menig Hollywood-producent. Zij zijn er immers als de kippen bij wanneer het erop aankomt om populaire franchises uit te melken. Al in het begin van 2014 werden de eerste plannen voor een filmadaptatie aangekondigd.
Maar een spel over kubusvormige objecten omtoveren tot een film met een daadwerkelijk verhaal? Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Wellicht zagen de producenten nieuw momentum na het financiële succes van de Super Mario-film en de meerdere Sonic the Hedgehog-films, en besloten ze alsnog door te zetten met de productie. Ongetwijfeld wordt ook deze adaptatie een enorme kaskraker. Rondom A Minecraft Movie is de afgelopen weken – al dan niet georkestreerd door de studio – een fascinerend effectieve marketingcampagne gevoerd, die voornamelijk bestond uit een eindeloze stroom geestdodende socialmediafilmpjes waarin woorden of zinnen uit de film tot in den treure werden herhaald. Ook ondergetekende is hier moedwillig slachtoffer van geworden. En dus reisde ik, samen met andere twintigers (en zelfs een enkele dertiger), af naar de lokale bioscoop om ons nog één keer onder te dompelen in de nostalgische wereld van Minecraft.
‘Als collectieve bioscoopervaring blijft de film je bij – maar niet per se op een positieve manier.’
Het verhaal van de film, hoe ziet dat er dan precies uit? We volgen Natalie en haar broertje Henry, die na het verlies van hun ouders naar een nieuwe plek verhuizen om hun leven opnieuw op te bouwen. Dat gaat moeizaam. Zeker voor Henry, wiens creatieve geest niet tot bloei komt in de conformistische schoolomgeving waarin hij terechtkomt. Tot hij Garrett "The Garbage Man" Garrison (Jason Momoa) ontmoet, een ooit succesvolle gamer die nu aan de rand van de afgrond balanceert. Vraag me niet hoe, maar ergens wordt een mysterieuze blauwe kubus gevonden en via een portaal belandt het groepje – inmiddels aangevuld met dierenverzorger Dawn – in de wereld van Minecraft. Daar ontmoeten ze Steve (Jack Black), die hen de weg wijst in de kubusvormige wereld en meeneemt op avontuur.
Tot zover het verhaal, dat zich verder vooral kenmerkt door voorspelbare actiescènes, flauwe grappen, en een eindeloze reeks Minecraft-termen en personages die bij voormalige spelers een "ah, dat ken ik"-reactie oproepen, en de rest van het publiek met opgetrokken wenkbrauwen achterlaten. Jack Black – door de studio de afgelopen weken in zowat elke talkshow op aarde gezet – speelt, jawel, Jack Black. Hij zingt, trekt zijn wenkbrauwen op en schreeuwt theatrale kreten. Alleen zijn interactie met Jason Momoa – en de licht homo-erotische ondertoon van hun relatie – levert af en toe werkelijk grappige momenten op. Datzelfde geldt voor een totaal losstaand subplot waarin de adjunct-directeur van Henry's school (gespeeld door Jennifer Coolidge) een romantisch avontuur beleeft met een personage uit de Minecraft-wereld.
Met name in de tweede helft wordt het oppervlakkige verhaal met de minuut vermoeiender. De absolute dieptepunten? De twee "hoofdpersonen" Natalie en Henry, die allebei een kunstmatig opgelegde karakterontwikkeling ondergaan. Hun acteerwerk zorgt regelmatig voor ongemakkelijke momenten. Ook het eindgevecht is tot in de puntjes voorspelbaar – alsof het door je lokale chatbot geschreven is. De special effects slaan op sommige momenten volledig de plank mis.
Uiteindelijk zal de film voor kinderen ongetwijfeld vermakelijk zijn, maar de kracht van een goede kinderfilm ligt juist in het aanspreken én prikkelen van een breder publiek – en dan bedoel ik niet op de manier zoals A Minecraft Movie dat doet. Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen de bioscoopervaring en de film zelf. Ik vroeg me, terwijl het licht in de zaal langzaam doofde, af: zou ik deze film ooit in mijn eentje kijken? Het antwoord is duizendmaal nee. Als collectieve bioscoopervaring blijft de film je bij – maar niet per se op een positieve manier.
Te zien op HBO Max en Pathé Thuis
