Het is mei 2020 en het coronavirus houdt de VS en de rest van de wereld in de greep. Een onbekende man strompelt het afgelegen dorpje Eddington binnen. Zijn komst zet een reeks van gebeurtenissen in gang die de plek ingrijpend veranderen.
Eddington is door Leander den Boer op 7 oktober 2025 beoordeeld met een 4 / 10.
Corrupte politieagenten, Black Lives Matter protesten, complottheorieën, microplastics en de macht van Big Tech. Eddington is een Amerikaanse microkosmos waarin chaos en verdeeldheid tijdens de coronapandemie samenkomen. We volgen de sheriff van het dorp, Joe Cross (Joaquin Phoenix), die vermoeid door het leven gaat en samenwoont met zijn vrouw (Emma Stone) en schoonmoeder. Na een conflict over mondkapjes en hun gedeelde geschiedenis komt hij lijnrecht tegenover burgemeester Ted Garcia (Pedro Pascal) te staan.
Regisseur Ari Aster mag je gerust rekenen tot een van de succesvollere new kids on the block in Hollywood. Samen met onder meer Robert Eggers (The Witch), Jordan Peele (Get Out) en de Safdie Brothers (Good Time) wist hij zichzelf in zeer korte tijd tot een begrip in de filmwereld te ontwikkelen. En niet zonder reden, want horrorkrakers Hereditary en Midsommar vielen zowel bij publiek als bij filmcritici erg in de smaak. Geen wonder dus dat de verwachtingen voor zijn nieuwste film, Eddington, zeker gezien de gerenommeerde cast, hoog liggen. Een poging om de waanzin van de Verenigde Staten in de coronaperiode te vatten in een moderne westernsetting klinkt op papier veelbelovend.
‘Het maakt het geheel tot een nogal onbevredigende, en daarbovenop tamelijk langdradige filmervaring.’
Al gauw bekruipt je tijdens het kijken echter het gevoel dat Aster hier de plank flink misslaat. Het gros van de personages wordt weliswaar, al dan niet expres, oppervlakkig en clichématig weergegeven, maar de eerste helft van de film weet nog enigszins te boeien. Dit is vooral te danken aan de herkenbare settings van die periode en de daarbij horende discussies over zaken als de 1,5 meter maatregel, mondkapjes en incubatietijd. De ontluikende strijd tussen sheriff en burgemeester die daar als een rode draad doorheen loopt, weet ook de interesse te wekken. Maar wanneer het verhaal een afslag maakt, wordt de film met de minuut irritanter.
Sommige plotlijnen zijn zo ondubbelzinnig dat ze als tijdverspilling voelen, terwijl andere personages juist meer ruimte hadden verdiend voor een betekenisvolle ontwikkeling. Aster wil daarnaast iedereen op de hak nemen, van linkse activist tot rechtse complotdenker, waardoor de film nogal gemixte signalen afgeeft en met enige minachting naar zijn personages kijkt. Daar ligt ook een groot probleem van Eddington: als kijker leef je met geen enkel personage echt mee of geef je om ze. Het maakt het geheel tot een nogal onbevredigende, en daarbovenop tamelijk langdradige, filmervaring die door enkele herkenbaarheden soms weet te boeien, maar door oppervlakkigheid en een gebrek aan subtiliteit in het zand bijt.
Te zien op Pathé Thuis
