Mickey is een zogeheten 'Expendable' - iemand die gevaarlijke missies uitvoert. Mocht hij toevallig sterven, dan printen ze gewoon een nieuwe versie uit. Maar wat als dit een keer onverwacht fout gaat?
Mickey 17 is door Jordy Gomes op 12 maart 2025 beoordeeld met een 6,5 / 10.
Na zijn welverdiende Oscar-winst met Parasite (2019) was ik natuurlijk benieuwd naar het volgende project van de Koreaanse regisseur Bong Joon-Ho. Met Mickey 17 brengt hij verschillende subgenres samen, waaronder sciencefiction, komedie en politieke satire. Het resultaat is een unieke en bij vlagen grappige, maar ook onevenwichtige film die soms te lang doorgaat.
Robert Pattinson is indrukwekkend in de titelrol van Mickey 17. Met een ongebruikelijk, vervormd accent speelt hij nadrukkelijk tegen het standaardtype in. Deze zeventiende versie van Mickey is een angsthaas - vaak nerveus en daardoor ook droogkomisch. Pattinson's toegewijde acteerprestatie blijft consequent sterk, zelfs wanneer zijn tegenspelers af en toe doorschieten in overdrijving.
‘Een unieke, bij vlagen grappige, maar ook onevenwichtige sciencefictionfilm.’
Het verhaal zit vol politieke satire, grotendeels gedragen door de performance van Mark Ruffalo. Hij speelt een populaire politicus die, ondanks het feit dat hij onzinnige uitspraken doet, een trouwe schare volgers weet te verzamelen. Met zijn glanzend witte tanden, specifieke intonatie en karaktertrekjes is de inspiratie uit de echte wereld (met name Donald Trump) overduidelijk. Ruffalo begint als een amusante verschijning, maar met steeds meer schermtijd wordt zijn rol als karikatuur langzaamaan vermoeiend.
In de eerste helft verkent de film interessante sciencefiction-vraagstukken en geeft het scherp commentaar op de vervangbaarheid van de gemiddelde werknemer. Mickey weet dat hij telkens opnieuw wordt 'geprint' als hij sterft, maar dat neemt de gruwelijke pijn niet weg. Dit geeft zijn karakter niet alleen een sympathieke laag, maar benadrukt ook de waarde van elk individueel mensenleven.
In de tweede helft raakt de intrigerende focus op klonen op de achtergrond, waarna de film zich richt op het redden van de inheemse, alienachtige wezens op de planeet. Qua thematiek lijkt het sterk op Bong Joon-Ho's eerdere film Okja (2017) en past het minder goed binnen de boeiende opbouw van Mickey 17. Daardoor wist de climax me uiteindelijk weinig te raken.
Ondanks deze wisselvalligheid heeft Mickey 17 genoeg positieve elementen om van een voldoende te spreken. Pattinson bewijst opnieuw hoe veelzijdig hij is. En Bong Joon-Ho's kenmerkende stijl werkt, vooral in de eerste helft, uitstekend. Hoewel het verhaal later wat steken laat vallen, juich ik het alleen maar toe dat er meer van dit soort vreemde genrecocktails op het witte doek verschijnen.
Te zien op Pathé Thuis
