De Zuid-Koreaanse meesterregisseur Park Chan-wook is terug. Na topfilms als Oldboy, The Handmaiden en Decision To Leave lag de lat voor een nieuwe film natuurlijk torenhoog. In No Other Choice maakt Chan-wook gehakt van het kapitalistische systeem en levert hij daarnaast de nodige kritiek op de mensen die ten koste van alles een bepaalde status willen nastreven.
No Other Choice is door Tom Holtackers op 6 februari 2026 beoordeeld met een 8,5 / 10.
Net als de meeste films van collega-regisseur Bong Joon-ho is No Other Choice een mix van meerdere genres, van slapstick tot familiedrama en van satire tot thriller. Park Chan-wook weet dit scala aan genres op uiterst knappe wijze in balans te houden, ook binnen scènes. Zo is er een scène waarin Man-su (Lee Byung-hun) probeert af te rekenen met een van zijn concurrenten. Deze schiet van thriller naar slapstick en weer terug en is daarmee een van de hoogtepunten van de film.
Met No Other Choice serveert Park Chan-wook een satire van formaat. Hij laat niets heel van het kapitalistische systeem wat werknemers eerst uitwringt en vervolgens zonder pardon bij het grofvuil zet, zoals ook gebeurd bij Man-su. Hij heeft zich 25 jaar volledig ingezet voor het papierbedrijf Solar Paper en wordt zonder pardon ontslagen. Park Chan-wook laat zien dat dit systeem andere mensen tegen elkaar opzet, wat op een extreme manier tot uiting komt bij Man-su. Deze thema's zijn ook terugkerend in de films van Bong Jong-ho en zijn in tijden waarin A.I. een steeds grotere rol krijgt relevanter dan ooit. Chan-wooks kritiek voelt nooit didactisch, hij lepelt het niet op voor de kijker maar schuwt het ook niet om er met gestrekt been in te gaan.
‘Met No Other Choice serveert Park Chan-wook een satire van formaat.’
Naast de rake klappen richting het kapitalisme is Park Chan-wook ook uiterst kritisch op mensen die ten koste van alles status en een bepaalde levensstijl willen nastreven en daarbij . Man-su wil alleen werken in de papierindustrie, hij is tenslotte 'pulp man of the year' geweest, hij hoort in die industrie te werken vindt hij zelf. Door deze mindset raken hij en zijn familie in geldnood, Man-su heeft een te groot ego om een andere, 'mindere' baan te nemen. Deze giftige mannelijkheid komt op een ijzersterke manier tot uiting in de scène waarin hij een van zijn concurrenten voor een functie probeert te vermoorden. Hij zoekt Si-jo (Cha Seung-won), tevens voormalig werkzaam in de papierindustrie, in de schoenenwinkel waar hij werkt. Samen praten ze over hun dochters en over papier, waar ze allebei een passie voor hebben. Het verschil is dat Si-jo over zijn ego is heengestapt en een andere baan heeft genomen om voor zijn gezin te zorgen. Zo mans is Man-su niet. Wanneer hij een valstrik heeft opgezet voor Si-jo schiet Man-su hem met een koelbloedigheid door het hoofd die hij geen moment eerder heeft gehad. Het einde laat eveneens zien dat de Man-su en Mi-ri (Son Ye-jin) alle moraliteit overboord hebben gegooid om maar hun luxe levensstijl te kunnen behouden.
No Other Choice is weer een voltreffer van Park Chan-wook. Zijn vlijmscherpe en bikkelharde maatschappijkritiek weet hij op een fantastische manier te verpakken in een mix van genres die nooit chaotisch of slordig is. Met deze film bewijst hij tot de besten in het vak te behoren.
Nu in de bioscoop
