Op het Leiden International Film Festival (LIFF) is een van de absolute festivalhits van het jaar te zien. Als we de Oscarvoorspellers moeten geloven is La Bola Negra na zijn glorieuze zege op het filmfestival van Cannes misschien wel de enige serieuze uitdager die Christopher Nolans The Odyssey nog een Oscar voor Beste Film door de neus kan boren.
La Bola Negra is door Leander den Boer op 8 oktober 2026 beoordeeld met een 9 / 10.
In de film volgen we drie Spaanse mannen, elk gebukt onder hun eigen innerlijke worsteling. In 1932 probeert een jongen koste wat kost toe te treden tot een elitaire, prestigieuze casino-sociëteit. Vijf jaar later, in 1937, worstelt een jonge soldaat aan het front van de Spaanse Burgeroorlog met zijn broeierige gevoelens voor een krijgsgevangene. En in 2017 neemt een aan lager wal geraakte toneelschrijver een diepe, pijnlijke duik in zijn eigen familiegeschiedenis.
Drie schijnbaar losstaande verhalen die zich langzaam en met uiterste precisie aan de kijker ontvouwen. De afzonderlijke vertellingen bieden op zichzelf al voldoende gewicht en spanning, maar het echte meesterschap openbaart zich wanneer de gedeelde motieven over de tijdsgewrichten heen beginnen te verschuiven. La Bola Negra haast zich daarbij niet en geduld is bij deze film een absolute voorwaarde. Wanneer de puzzelstukjes uiteindelijk in elkaar vallen, levert het geheel een bijzonder krachtige ervaring op.
La Bola Negra is bovenal een diep poëtisch, en bij tijden gitzwart, queerdrama. Het gaat over het onderdrukte en verstopte verlangen, over het verstikkende onvermogen om jezelf te kunnen zijn in een wereld waar afwijken van de norm genadeloos wordt afgestraft. De film toont de kijker de tragiek van gemiste kansen en laat zien hoe generationele wonden ontstaan, maar ook hoe ze, met heel veel hangen en wurgen, eindelijk behandeld kunnen worden. De poëtische insteek van de film en de daarbij horende impressionistische beelden zijn gebouwd op een diep menselijk fundament. De getergde, beschadigde mannen zijn personages van vlees en bloed en leer je écht kennen.
Het is bijna niet te bevatten dat het regieduo Javier Ambrossi en Javier Calvo met deze titel pas hun tweede film maakt. Het script voelt alsof het behandeld wordt door doorgewinterde meesters van de Europese cinema. Hun beheersing van het ritme van de film, zoals de scènes die ze laten ademen versus de passages waarin ze genadeloos snijden, is verbluffend. Met name de manier waarop het duo visuele en auditieve rijm weet aan te brengen tussen de verhalen is van een buitengewoon niveau. Motieven, geluiden en camerabewegingen hevelen ons naadloos over van de ene tijdsperiode naar de andere, waardoor de drie levens op bijna magische wijze in elkaar verstrengeld raken.
Daarnaast verdient de soundtrack een absolute eervolle vermelding. De muziek, mede-verzorgd en gedragen door acteur Guitarricadelafuente, is niet alleen begeleidend, maar vormt het kloppende, emotionele hart dat door de verschillende verhaallijnen heen weeft. Het ondersteunt een ijzersterke cast (vol debutanten!) waarin iedereen zonder uitzondering op de toppen van zijn kunnen acteert.
Dat La Bola Negra in Cannes geëerd werd met de prijs voor Beste Regie en is geselecteerd als de officiële Spaanse Oscar-inzending, is dan ook niets minder dan terecht. Ambrossi en Calvo leveren een film af die leunt op schitterende beelden en beklemmende stilte en die geen bioscoopganger onberoerd zal laten. Het is een troostrijke film die de kijker de broodnodige hoop biedt dat zelfs de diepste, meest hardnekkige menselijke worstelingen uiteindelijk te boven gekomen kunnen worden. Een monumentaal werk dat nog dagenlang onder je huid blijft zitten, en waarvan ik het niet gek zou vinden als het er tijdens de Oscars met de hoofdprijs vandoor gaat.
21-01-2027 in de bioscoop
