Normaal begint een Marvel-film met een triomfantelijke intro, vergezeld van een herkenbare fanfare. Thunderbolts* zet echter direct de toon met een duistere versie van die intro: het ooit triomferende Marvel verkeert in een diepe identiteitscrisis.
Thunderbolts* is door Leander den Boer op 7 mei 2025 beoordeeld met een 6,5 / 10.
Je kunt het niet over Thunderbolts* hebben zonder stil te staan bij de staat waarin Marvel zich momenteel bevindt. Nog niet zo lang geleden stroomden de bioscopen vol bij elke nieuwe toevoeging aan het Marvel Cinematic Universe, met als absolute hoogtepunten de kaskrakers Avengers: Infinity War en Endgame. Wat in 2008 begon als een reeks enigszins losstaande origin stories, groeide uit tot een strak gecoördineerde heldensaga. Daarna trad verzadiging op, en Marvel-vermoeidheid sloeg toe. De studio probeerde het tij te keren door het multiversum te introduceren. Commercieel was dat deels succesvol (denk aan Spider-Man: No Way Home en Deadpool & Wolverine), maar het leidde ook tot films waarin dood en opoffering betekenisloos aanvoelden en een duidelijke rode draad ontbrak.
Inmiddels heeft Marvel een nieuwe koers ingezet - als we het commerciële en kritische fiasco Captain America: Brave New World even buiten beschouwing laten. Zo kondigde de studio een nieuwe Avengers-film aan: Avengers: Doomsday. Daarin zien we naast Marvel-rockster Robert Downey Jr., die ditmaal niet Iron Man maar superschurk Doctor Doom speelt, een cast van twintig tot dertig bekende personages uit eerdere films. Daarmee lijkt Marvel vooral in te zetten op herkenbaarheid en nostalgie, met één duidelijke antagonist à la Thanos. Weg van de complexe parallelle universa, terug naar vertrouwde gezichten. Tegelijkertijd onderneemt de studio een gewaagde poging om een nieuwe generatie helden te introduceren met Thunderbolts*.
‘Deze groep ambigue antihelden laat in elk geval net genoeg zien om hen het voordeel van de twijfel te geven.’
Die groep bestaat niet uit compleet nieuwe personages, maar uit semi-bekende buitenbeentjes. Denk aan Yelena Belova (Florence Pugh), de zus van Black Widow die we al zagen in de gelijknamige film, en John Walker (Wyatt Russell), die in een serie een alternatieve versie van Captain America speelt. Samen met Yelena's vader - de voormalige communistische supersoldaat Red Guardian (David Harbour), Alex Star en Bucky Barnes, alias de Winter Soldier, vormen zij een opmerkelijk team dat het opneemt tegen een machtswellusteling. Deze moreel ambigue antihelden worstelen elk met hun eigen demonen: van depressies en duistere gedachten tot verstoorde familiebanden. Wanneer ze de mysterieuze Bob (Lewis Pullman) tegenkomen, vermengen hun persoonlijke strijd en zijn innerlijke demonen zich tot een gezamenlijke zoektocht naar verlossing.
Laat ik vooropstellen dat Marvel erin slaagt om een innemende nieuwe groep neer te zetten. Het team, met Yelena en Walker als uitschieters dankzij de sterke vertolkingen van respectievelijk Pugh en Russell, is overtuigend en toont opvallend veel zelfreflectie. Bijvoorbeeld over hun eindeloze stroom betekenisloze heldenmissies, de fouten die ze maakten, en de familie die ze verwaarloosden. Door de Thunderbolts* te laten reflecteren op hun trauma's, creëert Marvel voor het eerst in lange tijd weer een groep helden om wie je daadwerkelijk geeft - en bij wie hun acties ook echt consequenties lijken te hebben. De film biedt de kijker daarmee een frisse spiegel op heldendom, roem en verheerlijking.
Toch blijft de emotionele lading vaak aan de oppervlakte. Het is begrijpelijk dat het lastig is om in een film van twee uur een breed scala aan karakters van een diepgravende ontwikkeling te voorzien, maar sommige personages komen er wel erg bekaaid vanaf. Zo wordt de kijker geconfronteerd met een moreel complex personage als Bob, dat vanaf het begin boeit dankzij het sterke spel van Pullman, maar zijn verhaallijn eindigt uiteindelijk op een tamelijk oppervlakkige manier. Om nog maar niet te spreken over Alex Star, die meer als opvulling aanvoelt dan als een daadwerkelijk karakter.
De film ontkomt verder niet aan enkele typische Marvel-trekjes - waar sommigen ongetwijfeld van zullen genieten, maar die bij anderen ergernis opwekken. Ik schaar mezelf onder die laatste groep. Denk aan voorspelbare humor, flauwe grappen op ongepaste momenten, gemakkelijke ontsnappingen en slappe varianten op het iconische "Avengers assemble"-moment waarin alle helden samenkomen.
De tijd zal moeten uitwijzen of de Thunderbolts* een levensvatbaar en duurzaam team vormen waarop Marvel kan voortbouwen in deze nieuwe fase. Maar deze groep ambigue antihelden laat in elk geval net genoeg zien om hen het voordeel van de twijfel te geven.
Te zien op Disney+ en Pathé Thuis
