Star Wars: The Mandalorian and Grogu

Er was een tijd dat een nieuwe Star Wars-film in de bioscoop een intergalactische gebeurtenis was. Een zeldzaam moment waar filmliefhebbers jaren reikhalzend naar uitkeken. Maar het imperium van aartsvader George Lucas is onder de vlag van Disney in de loop van de jaren de weg kwijtgeraakt. Nadat bioscoopfilms na afloop van de zwaar gepolariseerde sequel trilogie (2015-2019) in de ijskast werden gezet, en de spin-off Solo: A Star Wars Story (2018) een totale commerciële flop bleek te zijn, verlegde de studio de focus naar haar nieuwbakken streamingdienst Disney+. 

Daar bleek de serie The Mandalorian, een fris en karaktergedreven galactische western, een schot in de roos. Het opende de weg naar een reeks aan series, met wisselende hoogte- en dieptepunten. Disney zou Disney niet zijn als ook deze melkkoe niet tot de laatste druppel moest worden leeggemolken. Er moest en zou een film komen over de Mandalorian, zeker omdat de kleine groene metgezel Grogu met zijn schattige voorkomen een commercieel merchandise-kanon bleek te zijn. Met The Mandalorian and Grogu keert de franchise na zeven jaar afwezigheid terug naar het witte doek.

In dit avontuur worden de Mandalorian, kortweg Mando, en Grogu ingezet om de orde in het universum te handhaven en jacht te maken op de restanten van het Keizerrijk. Hun pad kruist dat van Rotta the Hutt, de zoon van de legendarische misdaadkoning Jabba the Hutt. Rotta probeert verwoed te ontsnappen aan het juk en de erfenis van zijn beruchte vader om zo zijn eigen identiteit en eigenwaarde in het sterrenstelsel te vinden. Deze queeste brengt het duo in benauwde situaties. 

The Mandalorian and Grogu is een dramatisch slechte en puur commercieel gedreven film. Het is een product dat louter bestaat om de merchandiseverkoop te spekken, niet om een noodzakelijk of boeiend verhaal te vertellen. Waar een speelfilm de ruimte zou moeten bieden voor epische schaal en diepe karakterontwikkeling, voelt dit project als twee of drie afleveringen die aan elkaar zijn gemonteerd. De film is voorspelbaar, saai en speelt volledig op veilig. Die benadering eist ook direct zijn tol bij de vele actiescènes. De film rijgt de gevechten weliswaar in een moordend tempo aan elkaar, maar ze zijn stuk voor stuk slaapverwekkend. Elk lasergevecht en elke achtervolging voelt als een zielloze exercitie om tijd te vullen, als een plichtmatige choreografie zonder gewicht, gevaar en betekenis.

Er staat simpelweg niets op het spel voor de twee titelpersonages, die zijn verworden tot zielloze façades. Van enige emotionele diepgang of karakterontwikkeling is gedurende de hele speelduur geen sprake. Grogu fungeert puur en alleen als speelgoed en wordt geforceerd in schattige momenten die uitsluitend bedoeld lijken voor de knuffelbare winstmarges van Disney. De enige poging tot een emotionele ontwikkeling wordt pijnlijk genoeg gereserveerd voor Rotta the Hutt. Centraal in zijn verhaallijn staan enkele monologen en dialogen met Mando die zo schandalig slecht geschreven en houterig geacteerd zijn, dat hardop lachen in de bioscoopzaal de enige overgebleven overlevingsstrategie is.

Daarnaast bezwijkt het scenario onder een doodvermoeiende opeenstapeling van fan service en expositie. De film refereert continu aan andere Star Wars-verhalen zoals The Book of Boba Fett en de originele trilogie, maar is tegelijkertijd doodsbang dat de toeschouwer nog nooit een seconde van de franchise heeft gezien. Werkelijk elke plotwending, motivatie en emotie wordt door de personages voorkauwend aan de kijker uitgelegd, alsof Disney ervan overtuigd is dat de gemiddelde bioscoopganger de spanningsboog van een goudvis heeft.

Ironisch genoeg zorgt die aanpak ervoor dat de film voor beide doelgroepen mislukt. Bezoekers die The Mandalorian niet hebben gezien, komen namelijk van een koude kermis thuis omdat de film de basisrelatie tussen de twee hoofdpersonen niet introduceert. Het lijkt erop dat de makers hebben gekozen om die doelgroep simpelweg uit te sluiten, in de veronderstelling dat een tam publiek met een opeenvolging van hersenloze actiescènes wel tevreden naar huis zal gaan.

Ook visueel stelt de film diep teleur. Ondanks het budget oogt het geheel nergens filmisch en blijft het project aanvoelen als een uitgerekte streaming-aflevering die gefilmd is in een zielloze digitale studio. Het enige magere lichtpunt komt van de bombastische en sfeervolle muziek van Ludwig Göransson, waarmee de scènes bij vlagen nog enigszins worden opgetild, en het incidentele gebruik van tastbare, praktische poppen voor enkele achtergrondfiguren. 

The Mandalorian and Grogu is een creatief gedrocht en nestelt zich moeiteloos tussen het allerslechtste en meest vergetelijke wat deze franchise ooit heeft voortgebracht. Het deelt die twijfelachtige eer met het zielloze slotstuk The Rise of Skywalker en de infameuze Holiday Special. Deze film reflecteert exact de huidige, artistiek failliete status van het Disney-concern. Het is voor de fans te hopen dat er een Lazarus-effect in het verschiet ligt met het aangekondigde Starfighter, want op deze manier wordt de erfenis van George Lucas definitief begraven.