Luis en zijn zoon Esteban volgen een groep ravers diep in de woestijn in de hoop daar, op een andere rave, zijn verdwenen dochter terug te vinden.
Sirât is door Rick Schuttinga op 26 februari 2026 beoordeeld met een 9,5 / 10.
Opent met de betekenis van de filmtitel: Sirât is de brug - dunner dan een haar en scherper dan het scherpste zwaard - die je na de dag des oordeels moet oversteken om het paradijs te bereiken. Wat volgt verklaart de keuze van de titel. Ravers in Marokko trekken het diepe zuiden in, langs de grens van de Sahara-woestijn richting Mauritanië. Die reis blijkt minder eenvoudig dan vooraf gedacht.
Een half uur in het verhaal weet je nog niet precies naar wat voor film je kijkt. Wie zijn de protagonisten en wie zijn bijrollen, gaat Luis zijn dochter vinden en wat is de boodschap van mede-schrijver en regisseur Oliver Laxe? En verhaal... zie Sirât meer als een reis. Een avontuur naar het onbekende, tastend in het duister. Waar je denkt dat de film over gaat wordt weer ingeruild voor iets nieuws, zoals dat gaat met ongeplande avonturen. Kijk je aandachtiger dan zie je hoe losse onderdelen heel subtiel met elkaar samenweven.
‘Meditatieve pompende beats waarbij muziek en film prachtig verweven zijn.’
Je bent met een groep, hebt een goed uitgeruste wagen en een doel, wat kan er misgaan? Alleen ben je nu in niemandsland en alle faciliteiten en voorzieningen die je voor lief neemt zijn afwezig. Met dit element speelt Laxe heel goed. Aan het begin van de reis ben je enthousiast om mee te gaan, maar die wens verdwijnt als je beseft dat het plan misschien toch niet zo'n goed idee is.
Prachtige beelden van totale eenzaamheid. Bergformaties, grotten en zigzag bergwegen. De nachtelijke beelden zijn prachtig, de koplampen van de terreinwagens het enige zichtbare. Schitterende natuur, geen groene maar zandkleurige, of zoals Luis zegt: "Hier is alleen maar stof."
Een groep die een marginaal leven leiden. Veelal acteerdebuten van mensen die dagelijks zo leven, ze spelen zelfs onder hun echte naam. Bijzondere en mooie mensen waardoor Sirât je meermaals gruwelijk weet te verrassen. Vol verbazing kun je niet geloven dat Laxe deze keuze maakt - niet één keer maar meermaals.
Of je Sirât nu in de bioscoop kijkt of thuis, zorg voor goed geluid en beeld - ook in deze volgorde. De betoverende soundtrack van Kangding Ray is een combi van techno en ambient. Meditatieve pompende beats waarbij muziek en film prachtig verweven zijn. Een film die ik graag nog eens wil ervaren en wat ook snel gaat gebeuren.
