Een worstelende acteur vindt genoegdoening in het spelen van rollen zoals bruidegoms, vrienden of vaders via een Japans agentschap, waarbij hij zich aanpast aan de unieke behoeften van zijn cliënten.
Rental Family is door Leander den Boer op 14 januari 2026 beoordeeld met een 5,5 / 10.
Philip (Brendan Fraser) woont al geruime tijd in het drukke Tokio, waar hij vergeefs probeert een acteercarrière van de grond te krijgen. Hij wacht op die ene doorbraakrol, maar verder dan figureren in een tandpastareclame lijkt de Amerikaan niet te komen. Ondertussen leidt hij een eenzaam bestaan in de Japanse metropool. Wanneer hij in aanraking komt met Rental Family, een bedrijf dat stand-ins verhuurt om sociale rollen te vervullen die te pijnlijk of te ingewikkeld zijn om eerlijk over te zijn, dient zich een onverwachte uitweg aan. In plaats van acteren voor het witte doek moet Philip nu zijn talent inzetten in het leven van vreemden. In die tijdelijke identiteiten vindt hij hernieuwde zingeving, vooral als vaderfiguur voor een jong meisje en als interviewer van een bejaarde, in de vergetelheid geraakte filmster.
Het idee van ingehuurde plaatsvervangers die een rol spelen in het leven van anderen is niet nieuw binnen de cinema. Eerder zagen we dit concept al terug in Alps van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos en recentelijk nog in het Oostenrijkse Peacock. Zoals bij die films het geval is, kent ook deze narratieve insteek duidelijke voor- en nadelen. Enerzijds is het intrigerend om te zien hoe de stand-ins zich steeds opnieuw aanpassen aan uiteenlopende, vaak licht absurdistische situaties. Zo verschijnt Philip als rouwende Amerikaan op een begrafenis vol onbekenden en trouwt hij met een vrouw die een diep geheim met zich meedraagt. Steeds weer kiezen zijn 'klanten' ervoor een zorgvuldig geconstrueerde schijnwerkelijkheid in stand te houden, in plaats van hun naasten met de waarheid te confronteren.
‘Met zijn karakteristieke gebroken stem, imposante verschijning en ontwapenende puppy-ogen weet Brendan Fraser moeiteloos de emotionele snaar te raken.’
Anderzijds volgt het verloop van Rental Family een bekend en daardoor voorspelbaar patroon. De stand-in raakt te gehecht aan zijn rol, wordt uiteindelijk gedwongen zijn ware identiteit prijs te geven en moet vervolgens omgaan met de gevolgen van zijn bedrog. Ook deze film doorloopt dit proces stap voor stap en weet daarin nauwelijks te verrassen. Wel probeert Rental Family zich te onderscheiden door twee elementen toe te voegen: Philip onderhoudt niet één maar meerdere emotionele connecties met zijn klanten, en hij onderneemt een voorzichtige poging zich werkelijk te verhouden tot de Japanse cultuur waarin hij zich bevindt. Die invalshoeken geven de film net wat meer gelaagdheid, al worden ze niet volledig uitgediept. Het helpt niet dat de film stilistisch weinig hoge ogen gooit. Vooral de vele drone-shots vallen op negatieve wijze op.
Dat Rental Family toch blijft hangen en een krappe voldoende krijgt, is grotendeels te danken aan Brendan Fraser. De acteur, bekend van The Mummy en inmiddels uitgegroeid tot de officieuze knuffelbeer van Hollywood na zijn Oscarwinnende rol in The Whale, tilt de verder vrij vlakke film naar een hoger niveau. Met zijn karakteristieke gebroken stem, imposante verschijning en ontwapenende puppy-ogen weet hij moeiteloos de emotionele snaar te raken. Soms bijna te nadrukkelijk. De zoetsappigheid druipt er bij vlagen vanaf. Waar dat ongetwijfeld bij een deel van het publiek effect sorteert, liet Rental Family mij uiteindelijk met een tamelijk beperkt kathartisch gevoel achter.
