Wanneer chimpansee Ben hondsdolheid oploopt, moet iedereen vrezen voor zijn leven.
Primate is door Jordy Gomes op 25 januari 2026 beoordeeld met een 6 / 10.
Het is lang geleden dat ik een film als Primate heb gezien. De makers weten precies wie hun doelgroep is en waar kijkers voor komen: een moordlustige aap die op brute wijze mensen om het leven brengt. Tijdens de opzet dacht ik nog dat dit een clichématig verhaal zou worden, compleet met stompzinnige, feestende tieners. Wat ik vervolgens voorgeschoteld kreeg, bleek echter een stuk krankzinniger dan verwacht.
Na ongeveer twintig minuten barst de chaos al los en begint het spannende kat-en-muisspel tussen de chimpansee en een groep vrienden in een huis. Regisseur Johannes Roberts vertrouwt op oude filmtechnieken en gebruikt een mix van kostuums, animatronics en poppenspel om aap Ben tot leven te brengen. Gezien het beperkte budget slaagt hij daar verrassend goed in. De illusie is geloofwaardig genoeg om de film te dragen.
‘Een onvervalste pulpfilm die voor horrorliefhebbers kan uitgroeien tot een cultklassieker.’
Van echte inhoud is nauwelijks sprake. Het verhaal biedt geen karakterontwikkeling voor de personages en richt zich vrijwel volledig op het creëren van gespannen situaties. Dat sommige scènes zijn voorzien van een duistere, humoristische ondertoon, maakt het geheel af. Het is lastig om niet te lachen wanneer chimpansee Ben arrogant met zijn slachtoffers speelt.
Primate is een onvervalste pulpfilm die voor horrorliefhebbers kan uitgroeien tot een cultklassieker. De film is duidelijk bedoeld voor een kleine subcategorie binnen het horrorgenre en is absoluut niet voor iedereen weggelegd. Ik kan me goed voorstellen dat sommige kijkers stomverbaasd de bioscoopzaal verlaten met het idee dat ze iets verschrikkelijk slechts hebben gezien. Zelf kan ik hier juist waarde in vinden, vooral als pure schlock-entertainment.
Nu in de bioscoop
