Tafeltennisspeler Marty Mauser is erop gebrand de grootste ter wereld te worden. In zijn odyssee naar grandeur staat niets of niemand hem in de weg.
Marty Supreme is door Leander den Boer op 22 februari 2026 beoordeeld met een 9 / 10.
In de beginjaren '50 heeft de Joods-Amerikaanse Marty Mauser (Timothée Chalamet) een droom, noem het een visioen: iedereen in New York en ver daarbuiten moet en zal zijn naam kennen als een van de grootste tafeltennisspelers aller tijden. Deze torenhoge ambitie steekt hij niet onder stoelen of banken. Maar zijn destructieve drang naar succes kent onvermijdelijk ook tegenslagen.
Marty Mauser is een filmpersonage voor de geschiedenisboeken. Energiek, nonchalant, brutaal, grof, vindingrijk en charmant: hij is het allemaal. Maar bovenal is hij ambitieus. Marty staat nooit stil. Hij valt, soms zelfs letterlijk, van de ene in de andere situatie en lijkt continu te improviseren terwijl hij tegelijkertijd zijn omgeving ervan wil overtuigen alles onder controle te hebben. Alles en iedereen moet voor hem wijken zodat hij dichter bij zijn ultieme doel komt. Marty ziet het immers als zijn roeping om de beste te zijn, zelfs als hij onderweg niet meer weet wát dat eigenlijk inhoudt.
‘Chalamet lijkt rijp voor zijn zo felbegeerde eerste Oscar.’
Met slimme trucjes weet hij mensen voor zich te winnen, maar schijn bedriegt ook vaak en niet al zijn geniale plannen pakken even goed uit. Marty is immers niet de enige die gebruik probeert te maken van een ander. Marty Supreme laat ons zien dat de wereld bestaat uit vele soortgenoten. In deze visuele rollercoaster leren we Marty kennen als een enorme klootzak, maar wel een fascinerende klootzak met een charisma van hier tot Tokio (no pun intended). De film laat het daarbij aan de kijker over om een oordeel over hem te vellen.
Het is, naast het goede schrijfwerk, volledig Timothée Chalamet's verdienste dat Marty zo'n complex, innemend en tegelijkertijd afstotelijk personage is. Het is niet voor niets dat de acteur wordt gezien als misschien wel de enige echte filmster van zijn generatie, iemand die mensen naar de bioscoop trekt met alleen al zijn naam. In Marty Supreme laat hij weer zien waarom, met een dijk van een acteerprestatie die gepaard gaat met voortreffelijk tafeltennisspel. Chalamet lijkt rijp voor zijn zo felbegeerde eerste Oscar. Maar ook zijn tegenspelers, Odessa A'zion vooropgesteld, zetten acteerprestaties van formaat neer. Wel leer je door de chaotische aard van de film niet elk personage even goed kennen, waardoor ze soms stereotiep aanvoelen.
Daarnaast zit de film technisch vernuftig in elkaar. Denk aan de schitterende sets van New York uit de jaren 50, de betoverende cinematografie en de make-upafdeling die Chalamet een geloofwaardige unibrow en acne gaven. Josh Safdie, wiens broer Benny enige tijd geleden ook zijn solo debuut maakte, toont zich een meesterlijk regisseur van georkestreerde chaos. Zoals vaker bij Safdie is controle een illusie.
Ster van de show is componist Daniel Lopatin, die de film voorziet van een opzwepende, hypnotiserende en sprookjesachtige retro soundtrack. Gek genoeg werd zijn muziek door de Oscarstemmers over het hoofd gezien, blijkens het gebrek aan een nominatie. Al deze technische filmelementen zorgen ervoor dat we als kijker volledig ondergedompeld worden in de wereld van Marty. Marty Supreme is niet alleen een film over winnen, maar over de prijs die wordt betaald wanneer succes het enige morele kompas is.
