Twee jaar na de aanval van Godzilla zijn de Japanse burgers druk bezig met de wederopbouw. Onder hen zijn Koichi (Ryunosuke Kamiki), Noriko (Minami Hamabe) en hun adoptiedochter Akiko (Sae Nagatani). Wanneer een ander monster opduikt lijkt de nachtmerrie opnieuw te beginnen.
Godzilla Minus Zero is door Vince Christiaans op 10 november 2026 beoordeeld met een 8,5 / 10.
Drie jaar geleden wist regisseur Takashi Yamazaki de iconische monsterfranchise nieuw leven in te blazen met Godzilla Minus One. Door terug te keren naar het Japan van vlak na de Tweede Wereldoorlog greep hij terug op de thematiek van de originele film uit 1954, die voortkwam uit het trauma van de atoombombardementen op Hiroshima en Nagasaki. Het resultaat was een impactvolle combinatie van monsterlijk spektakel en menselijk drama.
Juist die mix maakte Minus One tot een van de beste Kaiju-films in jaren. Terwijl het gigantische wezen het naoorlogse Japan verwoest, volgen we burgers en veteranen die besluiten zelf in actie te komen wanneer de autoriteiten het laten afweten. De historische setting en de klassieke vormgeving van de monsters zorgden voor een sfeervolle herstart van een beproefd concept. Zo bleek Gojira na bijna zeventig jaar nog altijd in staat om grote emoties los te maken.
‘Yamazaki begrijpt als geen ander waar de kracht van deze franchise ligt.’
Het vervolg blijft vasthouden aan deze krachtige kern, maar door het succes van Godzilla Minus One ligt de lat enorm hoog. Yamazaki ontkomt niet geheel aan de valkuilen van een vervolg. Hier en daar is het namelijk een herhaling van zetten, waarbij de verhaallijnen en onderlinge verhoudingen uit de eerste film worden herkauwd. Dat geldt met name voor de hoofdpersonages. Zo worstelen Koichi (Ryunosuke Kamiki) en Noriko (Minami Hamabe) nog altijd met hun verleden en de verantwoordelijkheid voor hun geadopteerde dochtertje Akiko (Sae Nagatani). Hun onderlinge band vormt opnieuw het hart van de film, maar is minder verrassend dan voorheen.
Nieuw in de cast is Min Tanaka als de oude wetenschapper Murakami, wiens achtergrond lijkt te zijn geïnspireerd op het verhaal van Tsutomu Yamaguchi, de man die beide atoombombardementen op Japan overleefde. Murakami overleeft het bombardement op Hiroshima en de eerste aanval van het monster Ghidorah, een draakachtig wezen dat is geëvolueerd uit een stuk buitenaards slijm. Murakami vormt een interessant tegenwicht voor de goedaardige Dr. Noda (Hidetaka Yoshioka).
Yamazaki weet opnieuw indruk te maken met de manier waarop hij het monsterlijke verweeft met de menselijke verhaallijnen. Waar veel moderne superheldenfilms de neiging hebben om de nadruk te leggen op materiële schade, kiest deze regisseur steevast voor het menselijke aspect. De scène die zich afspeelt in het zojuist gebombardeerde Hiroshima is daarvan een bijzonder voorbeeld. Yamazaki is niet bang om de gruwelijke effecten van een atoomaanval in beeld te brengen. We zien nog levende slachtoffers wier verbrande huid in flarden aan hun handen hangt en de verkoolde resten van de doden. Het zijn het soort rauwe beelden die Christopher Nolan in Oppenheimer (2023) angstvallig leek te vermijden.
Godzilla Minus Zero is niet alleen geïnteresseerd in de gevolgen van het Amerikaanse ingrijpen in Japan, maar ook in de schuldgevoelens over de acties die het land zelf tijdens de Tweede Wereldoorlog ondernam. De film stelt daarmee opnieuw vragen over de manier waarop Japan met zijn oorlogsverleden omgaat. Ook het ongezonde respect voor gezag en de neiging om verantwoordelijkheid af te schuiven op anderen spelen daarbij een rol. Het zijn interessante thema's die de film meer diepgang geven dan je in een monsterfilm zou verwachten.
Het spektakel is overigens van hoog niveau. Yamazaki is ook deze keer hands-on als het gaat om de visuele effecten en weet met relatief beperkte middelen een indrukwekkende hoeveelheid vernietiging op het scherm te toveren. De actiescènes met Godzilla en Ghidorah zijn enorm en meeslepend, maar verliezen nooit het menselijke perspectief uit het oog. In een van de meest spectaculaire scènes van dood en verderf worden de stemmen van de slachtoffers helemaal voorin de geluidsmix gedraaid. Een opvallende keuze die hun wanhoop en machteloosheid versterkt.
Toch is niet alles even overtuigend. De film heeft de neiging om zijn thema's nog eens uit te leggen, terwijl deze in het vorige deel al uitgebreid aan bod zijn geweest. Mede daardoor weet Godzilla Minus Zero zich niet te onttrekken aan de schaduw van zijn voorganger. Daar staat tegenover dat Yamazaki als geen ander begrijpt waar de kracht van deze franchise ligt. Achter het gigantische geweld schuilt een verhaal over oorlog, schuld en de veerkracht van gewone mensen. Het is misschien niet allemaal vernieuwend, maar de combinatie van indrukwekkende effecten en oprechte menselijkheid blijft overeind.
Nu in de bioscoop
