Een Oekraïens peloton baant zich langzaam een weg door een met mijnen bezaaid, verwoest bos om een bezet dorp te heroveren tijdens de tegenaanval van 2023.
2000 Meters to Andriivka is door Rick Schuttinga op 12 januari 2026 beoordeeld met een 8,5 / 10.
In 2000 Meters to Andriivka, de tweede documentaire van de Oekraïense Mstyslav Chernov, verschuift de filmmaker zijn focus van de burger (20 Days in Mariupol) naar de soldaat. Mariupol kwam uit in 2023 en in dat jaar volgde Chernov een Oekraïens peloton, vechtend aan het front met Rusland.
Je kunt een oorlogsfilm kijken of een schietspel spelen, ze verschillen visueel niet eens zo gek veel van 2000 Meters to Andriivka, toch is de film is alles anders. De soldaten zijn echt, de vijand is echt, kogels verwonden echt en de dood is definitief. De gehele vastlegging van de strijd om een twee kilometer lange strook bos zit je met spanning en vol ongeloof te kijken.
‘De soldaten zijn echt, de vijand is echt, kogels verwonden echt en de dood is definitief.’
De soldaten in het Oekraïense peloton leer je precies voldoende kennen, ze hebben een gezicht, een stukje achtergrond en delen hun doel; unaniem het verdedigen van het thuisland. Verwacht verder geen technisch geavanceerde oorlog, maar loopgraven, geweren en handgranaten. Vechten om iedere meter, dichterbij een dorp wat alleen nog bestaat als naam op de kaart.
En dit schrijf ik dan, veilig in Nederland, vanachter mijn laptop, om zo dadelijk weer terug te keren naar mijn dagelijkse realiteit. Althans, zo lang die vrijheid en veiligheid nog duurt, want de wereld staat in de fik en vijanden én bondgenoten kloppen aan de deuren van de tot nog toe vredige Europese Unie.
Chernov gaat respectvol om met soldaten die sneuvelen maar schroomt zeker niet de kijker een eerlijk beeld voor te zetten. 2000 Meters to Andriivka is geen fijne documentaire en zeker niet mooi (wel in montage, verhaal voortgang en beeldkeuze) maar het kijken meer dan waard - een verplichte aanrader zelfs.
Nu in de Nederlandse bioscopen
